yazı dizinin ikinci sezonunu izlememiş olanlar için spoiler içermektedir.
“ aşkın nüshası rüzgarlarda
Kahrı bende kalacak…”
Terapi odaları en saklandığımız yerlerimizle yüzleşme, kendi sesinle baş başa kalma yeridir. Hayatında kimseyi dinlememiş, dinlemediğinin farkında olmayan birini hayal edin öyle birinin terapiye gitmeye karar verdiğini düşünün. Nasıl azap içinde ki derdine kuyunun dibinde şifa arıyor. kişi ikinci sezon hikayesinin ekseninde yer alan emniyet müdürü Muzaffer. Bazen hayatın içinde sonsuz kereymiş gibi varlığına alıştığımız yüzden aynı sonsuzlukta kırıp döktüğümüz insanların yokluğunu ancak dünyadan gittiklerinde anlarız. Böyle hoyratlık içinde eşiyle ömür geçirmiş olan Muzaffer belli ki varlığı tüy ağırlığında olan eşinin sessiz ama derinden hatta tüm evi kaplayan varlığını ancak ölümüyle fark. karakterin omurgasını sözlerinden çok davranışları yansıtıyorsa benim için Muzaffer iki karış mesafede duran çayını kendi doldurmaktan imtina eden eğer evde kadın yoksa yemek niyetine ancak iki çatal peynir parça ekmekle karnını doyurma kabiliyetine sahip. başkasının cehennemini bana gözümü kırpmadan seyrettiren neydi? Duygunun sahiciliğine her zaman kapılırız, iyi insanların kötü insanların hisleri var ne olsa… Başından sonuna insan olmanın damarlarında kan gibi dolaşan yazarlık şöleni Başkadır.
“Ah akıp gidiyor hayat…
Yüreğim anlıyor seni…”
Sonra Meryem geliyor terapist Peri’nin karşısına… İlk sezondan tanıdığımız cin gibi zeki Meryem… Neşesiyle, terapi parasını az olsa ödeyen gururuyla, sanki terapistin karşısında değil Peri Ablasının karşısında döküyor içini öyle içtenliği. Ağabeyini, babasını, kadın olarak çok farkında olmadan yaşadığı susmaların nedenlerini bulmuş olarak geliyor terapi odasına. şeyleri yeni öğrenmeye başlayan çocuk gibi içinde keşfetmenin mutluluğuyla anlatıyor kocasını… ! burada memleket yakın tarihimizin toplu fotoğrafı tek cümleyle veriliyor. Meryem youtube’a videolar çeken imam kocası için şöyle cümle kuruyor, “Abla konulara giriyor…” Hiç söylemeden her şeyi anlatmak konuya bel kemiğinden üç kelimeyle girmek böyle şey sanırım. Buradan sonrası yerlerde dönen düzenin çığ olup kenar mahalledeki insanın çatısını dağıtması. Öyle ki Meryem’in saf umudunu izlerken kalbi kırılıyor insanın. memleketin insanı olarak Meryem üzerinden toplu yas gibi baktım ekrana.
“ yolda dönenler oldu
Mum gibi sönenler oldu
Yar göğsüne baş koymadan
Vurulup düşenler oldu…”
Çok inanınca şeylere aksini kabul etmek hep zor gelir ya… Nihayetinde videolar çeken Hilmi tahmin etmiyordu gün evine polislerin gelip onu götüreceğini. Nerden bilsin? mahallede doğdu, yaşadı, imam oldu, topluluğun üyesi oldu, kabul gördü. Nerden bilsin küçük dünyadan şekilde dipsiz kuyuya doğru savrulacağını? Hem sorsalar, kere fikrin ne deseler belki anlatacaktı iyi niyetini… Anlatamadı. Mahallesinde büyük içine düştüğü çukurda ufacıktı Hilmi… Ardında kalan dört yüz küsur takipçi, hamile eş, üç beş akraba… Konulara girmenin bedeli Hilmi’nin hayatının yanık kibrit çöpüne dönmesiydi…
“Geçtim borandan kardan
Yitirdim bahçeleri
Ellerini tutmadım yar
Yatamam geceleri…”
Kocaman arayış, derin medet umarak üstelik her konuştuğunun dışarı sızmasından korkarak terapi odasına gelen Muzaffer gündelik hayatta kendi çaresizliğine benzer halde dönelen Meryem’e yardım elini uzatmaz. Yine memleketin insanı olarak yasın cenazesi tam olarak burada kalktı, yangın gibi öfke geçti kalbimden. Her şey kabul edilebilir belki… Ama haksızlık, çok zor işte… Haksız yere olan her şey ardında bıraktığı umutsuz. Nihayetinde erk sahibi Muzaffer, başına iş gelmiş kendisine daha önce yardım elini uzatmış Meryem’e yardım etmedi. devran aynı şekilde akmaya devam.
“Bizi zaman yenecek
anılar kalacak…”
Meryem farkında olmadığı dirence sahip. Çaresizliğin direnci. Kaybedecek şeyinin olmamasının direnci. Ama onu güzel yapan, izlerken gönlümün telini titreten şey içinde öfkeden çok umut taşıyor olmasıydı. pencereden başını uzatıp temiz hava alır gibi kendisini hep susturduğunu söylediği ağabeyine çıkışması, fikrini şekilde söylemeye başlaması geri durmaması… Hayatın durmayan yanı gibi, taşın dibinde inatla açan filiz gibi… İnsanı kendi umutsuzluğundan utandırır gibi… Meryem, son çareyi Peri Hiç ulaşamadığı yüksek yerlerdeki hatırlı tanıdığı Muzaffer’e belki Peri şeyler söyler belki karnındaki evladının kaderi değişir… konuyu çözecek kişinin karşısındaki insan olmadığını anlayınca kırgınlığında bile gururunu, iyi niyetini kaybetmeden terapistten çok neredeyse ablası gibi yaklaştığı Peri’ye “Allah senden razı olsun…”. Hayatını değiştiren kişiye minnetle bakarken içerideki kocasını ancak karnındaki çocuk büyüdüğünde görebileceğini bilir. Peri’nin Meryem’e son bakışı… Her şeyi anlayan mesafesini korumaya çalışan Peri’nin dolan gözlerine, gözlere bakarken yakın tarihimizin tortusuyla kalakalan bana gelsin…
“ sen kaldın geride
Ah, akıp gidiyor hayat
Yüreğim anlıyor seni
Artık susma yorgun demokrat”
Başımıza gelen her “konuda” ben en çok sendeki umudu sevdim Meryem.