Kabul edelim; ne kadar eleştirirsek eleştirelim, kaç yıl aradan sonra yeniden vizyonda Star Wars filmi izleyebilmek başlı başına çok değerli deneyim. Legends sürekliliğinin derin politik külliyatına aşık hayran olarak sinemaya girerken beklentimi çok yüksek tutmamıştım. Karşımızda duran The Mandalorian & Grogu, evreni kökünden değiştirecek eser olmasa özlediğimiz galaktik atmosferi beyaz perdeye başarıyla taşıyan yapım. En net özetiyle; izlemeyenin çok büyük şey kaybetmeyeceği ama izleyenin sinemada Star Wars izleme hasretini gideren, düz temiz film var karşımızda.
Dümdüz FilmTelevizyon ekranlarında yakaladığı muazzam popülariteyi arkasına alarak beyaz perdeye zıplayan yapım, ne yazık ki sinematik anlamda çok büyük riskler alma zahmetine girmiyor. Karşımızda kurgusal deha ya Din Djarin Grogu’nun dinamiklerine dair yepyeni keşifler. Hikaye kadar doğrusal, kadar tahmin edilebilir güvenli sularda ilerliyor ki, karakterlerin gelişiminde büyük kırılmalar göremiyoruz. sinema filminden beklenen karmaşık kurgu yapısı yerine, sanki çok yüksek bütçeli akıcı üç dizi bölümünü tek parça halinde izliyoruz hissiyatı hakim. Ancak sadelik, filmin takibini kolaylaştırıyor yorucu olmayan, net hikaye akışı sunuyor.
Sadece Aksiyon VarFilm, teknik görsel anlamda vaat ettiği sinematik şöleni seyirciye sonuna kadar veriyor; aksiyon neredeyse tek saniye bile durmuyor. Işın silahları patlıyor, gemiler harika kamera açılarıyla havada süzülüyor dövüş koreografileri sinematografik açıdan göz dolduruyor. yüksek tempo bazen senaryodaki düzlüğü derinlik eksikliğini örtbas etmek için araç olarak kullanılmış olabilir. Ancak hakkını vermek gerek; uzun zamandır kadar temiz, net kopuk hissettirmeyen aksiyon dinamizmi izlememiştik. Arkası doldurulamayan anlar olsa bile, yönetmenin kurgu tercihleri görsel tercihler düz seyirciyi ekranda tutmayı kesinlikle başarıyor yoksa bizi değil.
Mandalore kültürünün köklü geçmişine, Jedi felsefesine ya eski Legends evreninin uçsuz bucaksız, gri alanlarla dolu atmosferine alışmış “Grandmaster” kafasındaki hayran için film ne yazık ki lore kuraklığı sunuyor. Disney, Star Wars evrenini genişletmek veya eski külliyattan cesur esintiler taşımak yerine, adeta minik steril oyun alanına sıkışmayı tercih etmiş. Film bittiğinde üzerine teoriler üretebileceğiniz, evrene yepyeni katmanlar ekleyecek tek kırıntı bile bulamıyorsunuz. Şirketin en büyük korkusu olan “risk alma” dürtüsü filmin her hücresine sinmiş durumda; en popüler iki figürünü korumak adına onları hiçbir yere varmayan ama yürürken çok havalı duran düz yolda yürütmüşler.
Son SözThe Mandalorian & Grogu, sinemada patlamış mısırını alıp iki saat boyunca muazzam görselliğe dur durak bilmeyen lazer savaşlarına doyarak kafasını boşaltmak isteyenler için harika hafta sonu eğlencesi. Ticari olarak garantici hikayesel olarak biraz hafif kalmış olabilir; ancak sinemada Star Wars izlemeyi ne kadar özlediğimizi bize hatırlatmasi bile filmi izlenebilir kılmaya yetiyor. Hafızanızda devasa iz bırakmayacak olsa galaksinin tanıdık atmosferine yeniden konuk olmak kesinlikle keyifliydi.
